Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΜΑΣ

Αηδία. Μία ανυπέρβλητη προσβλητική ανθρώπινη αηδία.
Αυτό ήμασταν χρόνια τώρα.
Καθώς ξεκίνησε, ποτέ κανείς δεν το σταμάτησε.

Το άφησαν για χιλιάδες χρόνια να αναπαράγεται με κάθε κόστος. Με κάθε αναδυόμενο ηλίθιο κανόνα ηθικής συμπεριφοράς. Λογιζόμαστε για ΕΝ – ΛΟΓΑ ζώα. Καταλαβαίνεις; Καταλαβαίνεις τη σοβαρότητα της κατάστασης; Δεν υπήρξαμε ποτέ έν-λογα παρά μόνο όταν οι αποφάσεις που πάρθηκαν για τις ζωές μας θα ήταν η μόνη μας καταστροφή. Η καταστροφή μας για την λεγόμενη εξέλιξη. Η καταστροφή μας στο όνομα μιας ενωμένης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που κάθε τι είναι λάθος όταν αντιτίθεται σε κράτη και θρησκείες.

Σε κοινωνίες που τα “θέλω” της ψυχής οφείλουν να κατατάσσονται με τα “πρέπει” τους.

Κι αυτό δεν ήταν ποτέ ούτε στο ελάχιστο η καταστροφή μας. Εκείνη η οποία μας διαλύει χρόνια τώρα, ύπουλα και κρυφά, καθώς όλοι οι αγωνιστές είναι ελεεινοί πλεονέκτες και οι πολιτικοί φρικτοί υποκριτές είναι η μάταιη αγωγή. Η μάταιη παιδαγωγική αγωγή, που ως μόνον αποτέλεσμα καταφέρνει να θωρακίζει τα παιδιά σε ένα σύστημα που τους αποκλείει από τον ίδιο τους τον εαυτό. Τους απαγορεύει κάθε ουσιαστική επαφή με τον εσωτερικό τους κόσμο και με κάθε είδους χαρά. Μεγαλώνουμε λοιπόν.

Η ζωή μας γίνεται το μεγαλύτερο βασανιστήριο της ύπαρξής μας. Η κάθε ξεχωριστή μέρα βιώνεται ουσιαστικά λες και είμαστε κινούμενα ζόμπι. Στερούμε κάθε δυνατότητα πραγματικής ευχαρίστησης στο όνομα μιας καλύτερης μέρας. Μιας μέρας που δεν προβλέπεται ποτέ να έρθει. Γίναμε το χειρότερο είδος σε όλη τη φύση όταν έπρεπε να μάθουμε απ’ αυτήν.

Γίναμε οι εχθροί του εαυτού μας. Χάσαμε κάθε επαφή με το παιδί μέσα μας που πάλευε για χρόνια μέχρι να ενηλικιωθούμε να μας σώσει. Ένα παιδί που η μόνη του ανάγκη ήταν μία ειλικρινής ελευθερία που του την κλέψανε με το που γεννήθηκε. Ως μόνη συνέπεια ήταν και είναι η συνεχόμενη κατάπτωσή μας. Λυγίζεις μπροστά σε αυτό που φοβάσαι. Λυγίζεις μπροστά σε μία αλήθεια που το μόνο που μπορεί να κάνει είναι σε σώσει. Μα ασφαλώς… δημιούργησαν ένα είδος γεμάτο δειλία και απάθεια.

Αντικρίζεις τη ζωή με ένα συνεχόμενο μόχθο και τρόμο.
Λες και είναι η αιτία των προβλημάτων σου.

Γιατί; Γιατί ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙΣ στον εαυτό σου να δει πως το λάθος στην πραγματικότητα υπήρξε μόνο δικό ΣΟΥ. Περιπλέκεις τη ζωή σου. Ψάχνεις συνεχώς τι πρέπει να κάνεις. Πώς πρέπει να φτιάξεις το μέλλον σου, όσο πιο υλιστικά επιτυχώς γίνεται. Παλεύεις να πολεμήσεις όλες τις καθημερινές ηλιθιότητες που ακούς. Αρνείσαι να ακούσεις ωστόσο μία αληθινή κουβέντα που ενδέχεται να είναι η σωτηρία σου. Αποφασίζεις να παραμείνεις ένας άπραγος ηλίθιος που μανιωδώς κρύβει την αλήθεια από το “είναι” του. Δικάζεις και κρίνεις όλους τριγύρω σου στη προσπάθεια να νιώσεις ολοκληρωμένος.

Για μία στιγμή όμως. Τι στα αλήθεια φταίει τελικά; Πώς μπορείς τόσο απελπιστικά να διαλύεις κάθε νέα ζωή που μπορεί να σου δώσει το κατάλληλο μάθημα; Δυστυχώς είναι κι αυτό απλό.. Δεν το σκέφτηκες ποτέ πως από φόβο και μόνο στο νέο και στο πραγματικό αποφασίζεις και διατάζεις τη νέα ζωή να μπει στα δικά σου τετραγωνάκια. Στο δικό σου τρόπο σκέψης. Δυσκολεύεις τη ζωή σου, γιατί μόνο έτσι νιώθεις πως θα τα καταφέρεις. Ενώ όλα στη φύση έρχονται και φεύγουν με τον πιο απλό και όμορφο τρόπο. Μα όχι! Στο ανθρώπινο είδος δεν έφτασε ποτέ αυτή η απλότητα.

Φαύλος Κύκλος

Μη κάνεις τον κόπο να ρωτήσεις γιατί αναπαράγεις ένα φαύλο κύκλο. Πάλι θα φροντίσεις να δώσεις την απάντηση με την οποία ΔΕΝ θα έρθεις σε ρήξη. Μετά από χρόνια υποκρισίας απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό, έμαθες να δίνεις απαντήσεις με τις οποίες βολεύεσαι. Απαντήσεις οι οποίες θα φέρουν την θεωρητικά καταλληλότερη λύση. Μα εφήμερη. Έγινες μία φθηνή απομίμηση που το παιδί μέσα σου θα σιχαινόταν να αντικρίσει στα μάτια. Κι αν είχε φωνή για να ουρλιάξει θα ήταν μόνο μία κουβέντα: “Εσύ μας κατάντησες έτσι!”.

Δεν έχω κάποια ελπίδα να καταλάβουν οι άνθρωποι τα φρικαλέα πράγματα που αναπαράγουν. Έχω ωστόσο ένα μικρό παραθυράκι στο μυαλό μου που λέει πως ίσως κάποιος, κάποια μέρα δει την ανθρώπινη εσωτερική σωτηρία στα μάτια και στις πράξεις των παιδιών. Πασχίζεις να συνεχίσεις το είδος μόνο και μόνο για λόγους εγωιστικούς, δήθεν ανθρωπιστικούς.

Δήθεν πως σε ενδιαφέρει να βοηθήσεις το παιδί σου να χτίσει ένα νέο, καλύτερο και ορθότερο μέλλον. Το προσδίδεις σε μία έμφυτη ανάγκη σου ν’ αναπαραχθείς και όχι στην ανάγκη σου να εξιλεωθείς από τις αμαρτίες σου. Αμαρτίες που τόσο απλόχερα θα παραδώσεις στο παιδί σου, διδάσκοντάς το να κάνει το ίδιο. Διδάσκοντάς το, πως το σωστό είναι η φυγή από την αλήθεια, πως το σωστό είναι αυτό που ορίζει η κάθε κοινωνική επιταγή. Τι γίνεται όταν το παιδί σου όμως όλα αυτά δεν τα βρίσκει σωστά;

Μα φυσικά… είναι παιδί και δεν έχει τη δική σου τη φωνή, τη δική σου πυγμή. Έχεις τόσα πολλά μέσα να το υποτάξεις σε αυτά που εσύ ήθελες να κάνεις στη ζωή σου, σε αυτά που εσύ από επιλογή απέρριψες για ένα “καλύτερο” αύριο. Και χωρίς ποτέ να το συνειδητοποιείς οδεύεις το ίδιο σου το σπλάχνο να κάνει το ακριβώς αντίθετο. Το μαθαίνεις να κρύβει τις ορμές του, – τις φυσικές – ορμές του. Εκείνες που η φύση επιτάσσει, εκείνες που ονομάζεις “κακές”. Δημιουργείς ένα χάος στη ψυχή του, μία βρώμα που το αποκαλείς αγάπη.

Ζητάει ελευθερία και θαρρείς πως ζητάει εκατομμύρια. Θεωρείς τόσο δεδομένο πως οι κοινωνικοί και ηθικοί κανόνες, έχουν στόχο να βελτιώσουν τη συμπεριφορά του, να τον μάθουν να “διαβάζει” τους ανθρώπους, όταν ΕΣΥ ο ίδιος, με το ίδιο μέσο απέτυχες παταγωδώς να το κάνεις.

ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΜΑΘΕΣ.

Δεν έμαθες πως το κάθε παιδί πράττοντας ελεύθερα και ψυχικά καθαρά έχει την ικανότητα χωρίς διδαχή να τα κάνει αυτά. Εν τέλει το ζήτημα ποιο είναι; Εσύ ή τα παιδιά; Πώς θα μιλούσαμε για τα παιδιά όταν ως άνθρωπος καθημερινά βαδίζεις σε μία συνεχή κατάπτωση του εαυτού σου αρνούμενος να δεις πως σφάλλεις. Ζητάς συγχώρεση. Ζητάς αγάπη. Ζητάς μία χαρούμενη ζωή. Ορμάς στον γκρεμό, οραματίζοντας τον ως παράδεισο. Συγχέεις κάθε νόημα των λέξεων, κάθε φορά με τον τρόπου που σε συμφέρει. Καταστρέφεις τη φύση σου, διότι την τρέμεις. Τρέμεις εκείνα που δεν γνωρίζεις. Γνωρίζεις μόνο εκείνα που σε συμφέρουν και πορεύεσαι έτσι.

Θα έλεγα πως ήταν δικαίωμα σου. Μα δεν είναι πλέον. Όχι όταν εσύ και το μεγαλύτερο ανθρώπινο ποσοστό των τελευταίων 100 χρόνων, ορθώνετε τοίχος στο μέλλον. Σ’ ένα μέλλον που δεν καταφέρατε να προσθέσετε ένα μικρό τουβλάκι προς την ανθρώπινη βελτίωση. Μία βελτίωση που όλοι σας ονομάσατε οικονομική. Μα κανένας σας ψυχική. Κανένας σας ενεργειακή.

Βαδίσατε σε ένα κάστρο που χτίσατε από άμμο και έχετε την απαίτηση να κυβερνήσουμε εμείς πλέον σε αυτό. Διαλύθηκε δεν το βλέπετε; Όσο και να χτίζετε στην άμμο, πάντα θα διαλύεται. Δεν χτίσατε ποτέ σε κάτι ουσιαστικό. Επιστήμες, θρησκείες, νόμοι, κοινωνίες… μα που είναι εκείνο το οποίο απαρτίζει τη φύση σου; Σε ποιον ακριβώς κλάδο τον τοποθέτησες και τον ξέχασες; Πώς το ξέχασες; Πώς το άφησες;

Η δειλία είναι σκληρό πράγμα. Υποτάσσει και το πιο δυνατό ζώο. Μακάρι να ήμασταν από τα δυνατά. Μα αναπάραξατε μία γενιά μέσα στην αδυναμία. Προσβολή σε αυτό που είχαμε την δυνατότητα να είμαστε και το στερήσατε. Αηδία γι αυτό που θελήσατε να κατασκευάσετε.

Για μία στιγμή μόνο σκέψου. Μιλάς για ελευθερία και καταπιέζεις την πρώτη κύρια ανάγκη σου να εναρμονίζεσαι με την φύση. Μιλάς για αλλαγή, όταν αποφασίζεις ρητά να μείνεις στάσιμος. Διογκώνεις το “εγώ” σου, κάνοντας αποτρόπαιες πράξεις.
@Δαναη Παυλίδου/πηγή 

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΣ...

του Βασίλη Χλέτσου

Πρόσφατα συνάντησα ένα κύριο, ο οποίος με ρώτησε αν ασχολούμαι με την αρχαία Ελλάδα. Στην καταφατική μου απάντηση, μου είπε πως είναι μυημένος και "μαθητής" του νεο - Πυθαγόρειου ( ; ) Λάσκου , (δείχνοντας μου ταυτόχρονα κάποια χαϊμαλιά με τον παρεξηγημένο όπως μου είπε "μαίανδρο", ο οποίος ήταν περίοπτα κρεμασμένος στο δασύτριχο στέρνο του). Όταν του απάντησα πως δεν  γνωρίζω τον δάσκαλο του Λάσκο, έδειξε να απορεί. Ερευνώντας αργότερα, κατάλαβα ποιόν εννοούσε. Αφορμής δοθείσης λοιπόν, ας τα πάρουμε από την αρχή.

Το κίνημα της λεγόμενης «επανελληνίσεως» ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 αρχές της δεκαετίας του ’90, και αποτέλεσε εξ αρχής δυστυχώς ένα συνονθύλευμα ετερόκλητων στοιχείων, με αναφορές στο αρχαίο κλέος μπερδεμένο με την Ορθοδοξία, το υπερφυσικό, την παραφιλολογία, τον Εθνικισμό, και το «υπερφυσικό», συγκροτώντας έναν ευρύτερα ανορθολογικό χώρο, με έντονα συνωμοσιολογικά, και φυσικά αντισημιτικά, χαρακτηριστικά.

Η ανάγκη επανασύνδεσης με το λαμπρό παρελθόν της αρχαίος Ελλάδος, προέκυψε ως μία ανάγκη σε μία μεταβατική εποχή, όταν όμως δυστυχώς, οι Νέο Έλληνες είχαν αποκοπεί από την κλασσική παιδεία αλλά και την μυθολογία, συνεπώς και τον τρόπο σκέψης και κυρίως δράσης των προγόνων τους.

Από αυτόν τον παράδοξο «Ελληνοκεντρικό» χώρο, προέκυψαν θεωρίες, περί γονιδιακής υπεροχής των Ελλήνων, σύνδεσης τους (των αρχαίων Ελλήνων ή των Θεών) με εξωγήινους πολιτισμούς, υπέρ- ομάδες Έψιλον με εξελιγμένα υπερόπλα, και άλλα ευφάνταστα.. Σε ένα τέτοιο « πλαίσιο», τα πάντα στον πλανήτη Γη ( ίσως και εκτός), ήταν ή προέρχονταν από τους αρχαίους Έλληνες και μόνο.

Εννοείται πως για πείσεις κάποιον πως είναι γενετικά ανώτερος, δεν χρειάζεται να έχει διαβάσει φιλοσοφία, Πυθαγόρα, Πλάτωνα ή Αριστοτέλη, παρόλο που ο Σωκράτης έλεγε πως το σημαντικότερο που έχει να επιτύχει ένας άνθρωπος στην ζωή του, είναι να μάθει να σκέφτεται και να ερευνά.... Στην περίπτωση των νεο Ελλήνων, αρκεί να κάνει μια δήλωση ένας αυτόκλητος ειδήμων, παραθέτοντας, μία συρραφή αποσπασμάτων ή παραθέτοντας με τρόπο αποσπασματικό τον κατά γενική ομολογία (κατά τα άλλα), εξαιρετικό αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό. Όπως χαρακτηριστικά γράφει στο άρθρο του, «Αρχαιολατρεία και παρασιτισμός », ο Κώστας Παπαγιώργης (εφημερίδα ο κόσμος του επενδυτή 26/2/2005)  : «Αν η κίνηση επανελλήνισις προϋπόθετε δίψα για μάθηση, τότε οι εκδόσεις κάκτος θα ξεπουλούσαν, και πιθανώς να είχαμε μία πολιτιστική επανάσταση εκ των κάτω».

Κύριοι αντιπρόσωποι της κίνησης αυτής ήταν μορφές όπως ο Ιωάννης Φουράκης, ο Ανέστης Κεραμυδάς, ο Γεώργιος Πάλμος, και διάφοροι άλλοι, οι οποίοι αερολογούσαν σε εκπομπές τύπου «τα παιδιά της νύχτας», του Κώστα Μυλωνά, όπως ο Λάσκος (* ο δάσκαλος τον οποίο μου ανέφερε ο άγνωστος κύριος στην αρχή του άρθρου, δείτε σχετικά βίντεο στο youtube), ο Παναγιώτης Τουλάτος, αλλά και άλλοι, σε μεγαλύτερα κανάλια και εκπομπές όπως του Κώστα Χαρδαβέλα, κ.λπ. Οι τηλεοπτικές εκπομπές αυξάνονταν συν το χρόνω, Ελληνοκεντρικά περιοδικά εμφανίστηκαν, σεμινάρια, μαθήματα, και μία νέα αγορά ξεκίνησε...

Περίπου την ίδια χρονική στιγμή ξεκίνησαν επίσης την δράση τους ομάδες «Ελλήνων Εθνικών», οι οποίες προσπάθησαν να αναβιώσουν τις αρχαίες Ελληνικές λατρευτικές συνήθειες και τελετουργίες. Και εδώ λόγω έλλειψης λατρευτικής συνέχειας και σύνδεσης με το αρχαίο παρελθόν, ο κάθε ένας ερμήνευε κατά το δοκούν ή μονοπωλιακά την θεολογία και τις τελετουργίες/μυσταγωγίες των αρχαίων Ελλήνων, η οποία φυσικά στην αρχαία Ελλάδα ΔΕΝ αφορούσε μία στατική κατάσταση, αλλά μεταβάλλονταν συν το χρόνω, όπως συμβαίνει με κάθε θρησκεία και δόγμα εξάλλου.

Αποτέλεσμα; Και εδώ, έριδες, διαιρέσεις, αντιθέσεις, η εκδίκηση της χλαμύδας, και σε κάποιες περιπτώσεις μία ετερόκλητη φολκλόρ, κίτς αισθητική, η οποία σύντομα άρχισε να ξεφουσκώνει. Και εκεί που θα περίμενε κανείς να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, την σκυτάλη πήραν ο Λιακόπουλος, ο Βελόπουλος, και ο Αρτέμης Σώρρας, μπερδεύοντας, τα πάντα με τους πάντες, από την αρχαία Ελλάδα, έως τον μαρμαρωμένο Βασιλιά, από προφητείες ορθοδόξων ασκητών μοναχών ή τις κηραλοιφές τους, έως τον Σείριο, υποχθόνιους, επιχθόνιους, ρυπαρά έθνη, Νεφελίμ και Χερουβείμ, πύλες που σφράγισε ο Μέγας Αλέξανδρος (για αυτό έφτασε στις Ινδίες ώστε να μην βγουν από τα λαγούμια τους οι υποχθόνιοι), χλαμύδα και ράσο, χρήματα με την σέσουλα.

Αποτιμώντας τα χρόνια αυτά, φυσικά και υπήρξαν σοβαρές και φωτεινές προσπάθειες, οι οποίες όμως δυστυχώς αποτέλεσαν και αποτελούν μία τραγική μειοψηφία. Και η παραφιλολογία και η ανοησία συνεχίζεται, και ακόμα κάποιοι πονηροί βγάζουν χρήματα, όσο υπάρχουν ακόμα θύματα.

Στον κόσμο της «αναζήτησης», τα ίδια και χειρότερα. Δάσκαλοι παντού, μαθητές αναζητούνται. Είναι μάλλον πιο εποικοδομητικό και σίγουρα λιγότερο ψυχοφθόρο, να ασχολείται κάποιος με την κηποτεχνία, και να διαβάζει στον ελεύθερο χρόνο του κλασσικούς και αναγνωρισμένους ερευνητές οι οποίοι στην συντριπτική πλειοψηφία τους δεν είναι, και μάλλον δεν πρέπει να είναι, - για το δικό μας καλό -, το γένος Έλληνες..!

πηγή

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ, ΜΕ ΕΝΑ GERMANexit, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

"Ο διαχρονικότερος σκλάβος όλης της ανθρώπινης ιστορίας υπήρξε και συνεχίζει να είναι ο μεταχριστιανικός Έλληνας, δηλαδή ο Ρωμιός".

Δρ. Γ. Θ. Χατζηθεοδώρου
Από το 147 της παλαιάς ως το 2017 της νέας χρονολόγησης, διατηρούνται ακόμη ατόφια στην Ελλάδα τα δεσμά, η αυτοπαγίδευση και η σπογγειόμορφη εγκεφαλοπάθεια ενός νόθου θρησκευτικού και κοινωνικοπολιτικού μορφώματος!
Αληθές είναι το πραγματικό. Η αναζήτηση αυτού, όμως, ενέχει μέσα του και θεολογικές παγίδες!

Σε όλες τις περιπτώσεις της παγκόσμιας ιστορίας, κατά την επικράτηση μιας θρησκείας ή μιας ιδεολογίας έχει αποδειχτεί ότι η πρακτική εφαρμογή τους δεν είχε καμία σχέση με το θεωρητικό τους υπόβαθρο, επειδή αυτό είχε ήδη διαστραφεί και τροποποιηθεί προς το συμφέρον της ηγετικής ομάδας που ανέλαβε την εφαρμογή τους, γεγονός που η ίδια  η ηγετική ομάδα φυσικά αρνείται σθεναρά, υποστηρίζοντας, βεβαίως ψευδώς, ότι δήθεν εργάζεται για τη «μοναδική Αλήθεια». 

Για να δικαιολογήσουν τα εγκλήματά τους οι Ιεροεξεταστές της Χριστιανοσύνης ισχυρίζονταν ψευδώς ότι απέβλεπαν στην εδραίωση της Χριστιανοσύνης, οι κατακτητές ότι ήθελαν να μεγαλώσουν την πατρίδα τους, οι αποικιοκράτες ότι επεδίωκαν την διάδοση του πολιτισμού, οι Γερμανοί ότι περιφρουρούσαν την καθαρότητα της βρώμικης φυλής τους, οι επαναστάτες ότι ήθελαν να εξασφαλίσουν τα αφύσικα στην πραγματικότητα πράγματα, δηλαδή την ισότητα, αδελφοσύνη και ευτυχία των μελλοντικών γενεών των λαών.

Σε αντίθεση με τα αφύσικα ως άνω πράγματα, η φύση έχει δυναμικό χαρακτήρα και λειτουργεί ελεύθερα με τους δικούς της λειτουργικούς νόμους και όχι με τους ανθρώπινους παρόμοιους  μηχανισμούς. 
Ας τα έχουν υπ’ όψιν οι σημερινοί ηγέτες της Ε.Ε. των θυγατέρων και υιών του Αβραάμ και η διεθνής σιωνιστική πλουτοκρατία, που θεωρούν τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τους Έλληνες σαν αντικείμενα που μπορούν να καθορίζονται από τους κανόνες της αγοράς και όχι σαν ζώντες οργανισμούς, δηλαδή πολύπλοκα συστήματα με ανάγκες και αυτοεπίγνωση.
Η «μοναδική Αλήθεια» για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό είναι ότι ο διαχρονικότερος σκλάβος όλης της ανθρώπινης ιστορίας υπήρξε και συνεχίζει να είναι ο μεταχριστιανικός Έλληνας, δηλαδή ο Ρωμιός! Ο Έλληνας αχρηστεύθηκε και μεταμορφώθηκε σε Ρωμιό, δηλαδή σε χαζοχαρούμενο νεο-Χαλδαίο, με μαζικούς αποδοτικούς και ύπουλους μηχανισμούς που λειτουργούν μέχρι τις ημέρες μας αποτελεσματικά. Ο Ρωμιός αυτός, ανεξόπλιστος με την κοφτερή ελληνική αρχαιογνωσία και πάσχων από σπογγειόμορφη εγκεφαλοπάθεια, είναιτελείως ακατάλληλος για να γίνει φύλακας των αρχαιοελληνικών θησαυρών.

Χρησιμοποιεί ακόμη για τα παιδιά του ονόματα Χαλδαιο-βιβλικών θρησκευτικών ηρώων ανεξακρίβωτου ήθους και αρετής, λες και ανήκει σε έναν λαό επαίτη και ιστορικά ανάπηρο που δεν είναι σε θέση να βρει τα υπέροχα προγονικά πρότυπα για να γυμνάσει τις ψυχές των παιδιών του με τις αρχαιοελληνικές αρετές, άξιες, οράματα και ιδανικά. Ακόμη και ο γράφων θεωρεί το όνομα και επώνυμό του ως προϊόν της ιουδαϊκής απάτης!

Τα αρνητικά αυτά χαρακτηριστικά για τον Ελληνισμό και την Ελληνικότητα άρχισαν το 147 της παλαιάς χρονολόγησης, όταν μετά την κατάρρευση της μακεδονικής αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου έπεσε και η τελευταία πόλη-κράτος της Κορίνθου στους Ρωμαίους και μετατράπηκαν όλες οι άλλες αρχαίες ελληνικές περιφέρειες σε διοικητικά τμήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 

Ο ραβίνος Marcus Eli Ravage, o οποίος τιμάται από την εύνοια των Εβραίων-Χαζάρων τραπεζιτών Rothschilds σαν ο μόνος εγκεκριμένος βιογράφος τους, μας δίνει, ασφαλώς άθελά του, με τα δυο άρθρα του που δημοσίευσε στο «The Century Magazine» των ΗΠΑ σε αγγλική γλώσσα, τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 1928 της νέας χρονολόγησης, ενδιαφέρουσες πληροφορίες, όπως κάνει και η μετάφραση σε ελληνική γλώσσα της Παλαιάς Διαθήκης των εβδομήκοντα (Ο’) παρ’ όλες τις προσπάθειες αποσιώπησης από τον χριστιανό επίσκοπο της Αιγύπτου Ησύχιο και του Ελληνοεβραίου Ακύλα (117-138 της νέας χρονολόγησης).
«…Είχατε εσείς οι Έλληνες μια ευγενική, αισθησιακή κουλτούρα, ανεπηρέαστη από τις όποιες ενοχλήσεις μιας κοινωνικής συνειδήσεως ή από οποιεσδήποτε συναισθηματικές αμφισβητήσεις περί ανθρώπινης ισότητας. Ποιος ξέρει ποιο μεγάλο και δοξασμένο πέπρωμα θα ήταν δικό σας αν σας αφήναμε ήσυχους. Αλλά δεν σας αφήσαμε ήσυχους. Σας πήραμε από το χέρι και γκρεμίσαμε το όμορφο και ευγενικό οικοδόμημα που είχατε εγείρει και αλλάξαμε ολόκληρη την πορεία της ιστορίας σας… 
Οι ακόλουθοι του Ιησού της Ναζαρέτ, κυρίως σκλάβοι και φτωχές γυναίκες, μέσα στο πένθος και την απογοήτευσή τους, στράφηκαν μακριά από τον κόσμο και μετασχηματίστηκαν σε μια αδελφότητα αποτελούμενη από ειρηνιστές μη-αντιδρώντες, μοιράζοντας την μνήμη του εσταυρωμένου ηγέτη τους και διαβιώνοντας μαζί κατά τρόπο κομμουνιστικό. Δεν ήταν παρά μια νέα θρησκευτική αίρεση στην Ιουδαία, δίχως δύναμη και σημασία, ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Μόνο μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους, η νέα αυτή πίστη απέκτησε σημασία. 
Τότε, ένας πατριώτης Εβραίος, ονομαζόμενος Γκαμαλιήλ Σαούλ ή Παύλος, συνέλαβε την ιδέα να ταπεινώσει την Ρωμαϊκή ισχύ καταστρέφοντας το ηθικό των στρατιωτών της με δόγματα αγάπης και μη-αντίστασης, κηρύγματα από την μικρή αίρεση των Εβραίων Χριστιανών. Έγινε ο Απόστολος των Εθνικών, αυτός που μέχρι τότε ήταν από τους πλέον δραστήριους διώκτες αυτής της ομάδας. 
Και τόσο καλά εκτέλεσε ο Γκαμαλιήλ Σαούλ την αποστολή του, ώστε μέσα σε τέσσερις αιώνες η μεγάλη αυτοκρατορία που είχε κυριέψει την Παλαιστίνη μαζί με τον μισό κόσμο, μετατράπηκε σε σωρό από ερείπια. Και ο νόμος που βγήκε από την Σιών έγινε η επίσημη θρησκεία, η Χριστιανοσύνη, της νέας και παλαιάς Ρώμης…».
Πράγματι ο ιδρυτής της Χριστιανοσύνης δεν υπήρξε ο Ιησούς ο Ναζωραίος αλλά ο Ιουδαίος και Ρωμαίος πολίτης Γκαμαλιήλ Σαούλ. Οι διδασκαλίες του Ιησού του Ναζωραίου ήταν εντεταγμένες περισσότερο σε μια μορφή κοινωνικής φιλοσοφίας, ένας ηθικός κώδικας συμπεριφοράς, ένας τρόπος ζωής. Εάν η χώρα των Ιουδαίων ζούσε τότε σε συνηθισμένους καιρούς, μικρή σημασία θα δίνονταν στην κουρελιασμένη αδελφότητα της Χριστιανοσύνης. 

Αλλά με τη χώρα των Ιουδαίων να βρίσκεται στη μέση μιας μάχης με ένα ξένο εχθρό, η μη-κοσμική φιλοσοφία της Χριστιανοσύνης πήρε δια του Γκαμαλιήλ Σαούλ έναν επικίνδυνο προσανατολισμό. Αυτός σήκωσε την αυλαία για την σπουδαιότερη πράξη, ξεδιπλώνοντας στο Ιερατείο της Σιών τη νέα στρατηγική του ως Απόστολος των Εθνικών. Δεν είχε καμία σκέψη ευαγγελισμού του κόσμου. Τον ενδιέφερε μόνο η αποθάρρυνση και ταπείνωση των Ρωμαίων κατακτητών.

Και αυτό συνέβη! Το Μωσαϊκό Ιερατείο απέκτησε πολιτικές βλέψεις για παγκόσμια κυριαρχία μέσω της Χριστιανοσύνης ως θρησκεία! Οι σκλάβοι και οι καταπιεσμένοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι άθλιοι κληρωτοί και το πεινασμένο προλεταριάτο της ίδιας της Ρώμης βρήκαν τόση παρηγοριά στην προσαρμοσμένη Παυλιακή εκδοχή της ιουδαϊκής αίρεσης, δηλαδή της Χριστιανοσύνης, ώστε να απειθαρχούν παντού οι στρατιώτες της Αυτοκρατορίας στις διαταγές των διοικητών τους.

Η Ρώμη αναγκάστηκε να πέσει πάνω στην Ιερουσαλήμ με φωτιά και τσεκούρι και, μετά από μια τρομακτική πολιορκία που διήρκεσε τέσσερα χρόνια, να την καταστρέψει ολοκληρωτικά το 70 της νέας Χρονολόγησης. Ναι μεν η τότε Παλαιστίνη συντρίφτηκε ολοκληρωτικά, η Χριστιανοσύνη όμως επέζησε και κατευθύνθηκε από τον Γκαμαλιήλ Σαούλ με στόχο την ταπείνωση της Ρώμης. Η Ρωμαϊκή ηθική και πειθαρχία είχαν με τα δόγματα της Χριστιανοσύνης εκπέσει τόσο πολύ ώστε οι Ρωμαϊκές λεγεώνες, που κάποτε αποτελούσαν τον τρόμο του κόσμου, άρχισαν να γνωρίζουν την ήττα από τους βάρβαρους εισβολείς. 

Στο έτος 326 της νέας χρονολόγησης, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, ελπίζοντας να ελέγξει την Χριστιανοσύνη που έγινε ύπουλη νόσος, υπέκυψε στον προσηλυτισμό και ανακήρυξε την Χριστιανοσύνη σαν επίσημη θρησκεία, που σήμανε και τον θάνατο της Ελληνικότητας και του Ελληνισμού.

Το πρώτο Άουσβιτς της Ιστορίας στήθηκε στην Σκυθόπολη της τότε Παλαιστίνης, στο σημερινό Μπεν Σιαμ του Ισραήλ. Στο Σφαγείο αυτό θανατώθηκαν κατά τον ιστορικό Μαρκελίνο Αμιάνο περισσότεροι από 15 εκατομμύρια Έλληνες επειδή αρνήθηκαν να βαφτιστούν Χριστιανοί. 

Οι έτσι ονομασθέντες Πατέρες της Χριστιανοσύνης για να διαμορφώσουν εννοιολογικά μια «απίστευτη πίστη», που στοχευμένα κατασκεύασε σε συνεργασία με το «Μωσαϊκό Ιερατείο» ο Γκαμαλιήλ Σαούλ, προσέτρεξαν από ανάγκη στην «Ελληνική Φιλοσοφία» και υπό μορφή «υποκλοπών», αριστοτεχνικά προσαρμοσμένων, αντικατέστησαν την αϊδιότητα του κόσμου και την μετεμψύχωση των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων με το δόγμα της δημιουργίας του κόσμου εκ του μηδενός και της  προσωπικής αθανασίας.

Οι άλογες αυθαιρεσίες και οι παραμορφώσεις χαρακτηρίστηκαν από τους «υποκλέπτες» ως επαναστατικές. Στην ψυχή δόθηκε μια παραμορφωμένη δυναμική για να ελευθερωθεί αυτή από τον κλοιό της αναγκαιότητας. Η απόλυτη απόσταση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στον κόσμο και στον θεό τους Γιαχβέ γεφυρώθηκε με το τέχνασμα ότι η πνευματική φύση του ανθρώπου δημιουργήθηκε «κατ’ εικόνα και κατ' ομοίωση» του Γιαχβέ. 

Η απόσταση αυτή βεβαιώνεται περισσότερο από τις ατέλειες του κτιστού και από την ύπαρξη του κακού παρά από την έννοια του αγαθού. Εάν το κτιστό ήταν τέλειο, δεν θα είχε νόημα, αυτό θα ήταν η ιδία η υπερβατικότητα. Με τον δυϊσμό του κακού και αγαθού, η φύση αυτοσυλλαμβάνεται από την Χριστιανοσύνη ως ατελής, ως πάσχουσα, ως επιρρεπής προς το κακό. Με το τέχνασμα αυτό, η έγκοσμος συνείδηση του όντος γίνεται αδύναμη, πάσχουσα, αμαρτωλή… Έτσι τίθενται τα θεμέλια του φόβου και της ελπίδας στις ψυχές των ηλίθιων πιστών, δηλαδή οι βασικές προϋποθέσεις για τη δεσποτεία και την οικονομική εκμετάλλευση…

Και την Αγία Τριάδα (Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα) δανείστηκε η Χριστιανοσύνη από τον Πυθαγόρα διότι αυτή αντιπροσωπεύει την τρισυπόστατη δομή του Κόσμου. Οι ηλίθιοι αυτοί πιστοί ελληνικής προέλευσης ακόμη και σήμερα προσεύχονται στον Εβραίο Γιαχβέ και έχουν πολιούχο της Αθήνας επίσης τον Εβραίο Διονύσιο Αρεοπαγίτη, τον αποστάτη του Ελληνισμού. Ανέχονται επιπλέον και την πολιορκία της Ακρόπολης των Αθηνών από τους δυο Εβραίους (Διονύσιο Αρεοπαγίτη και Γκαμαλιήλ Σαούλ) και από μια σειρά μικρών εκκλησιών της Χριστιανοσύνης. 

Στην Ελλάδα οι θεολογούντες επιστήμονες, τύπου Μπαμπινιώτη, και οι επιστημολογούντες θεολόγοι παραπληροφορούν την κοινή γνώμη των Ρωμιών εκμεταλλευόμενοι την άγνοιά τους. Τα καθάρματα αυτά σκόπιμα αφήνουν την ελληνική παιδεία σε αθλία κατάσταση για να έχουν μια μάζα ηλίθιων Ρωμιών πρόθυμη να γίνει πιστή των δογμάτων της Χριστιανοσύνης και οπαδός των ξενοκίνητων κομμάτων και των ποδοσφαιρικών ομάδων.

Τα στοιχεία που περιέχουν τα δυο άρθρα του Ραβίνου Marcus Eli Ravage σχετικά με την έλευση του διαμορφωμένου από τον Γκαμαλιήλ Σαούλ ιουδαϊκού δόγματος, δηλαδή της Χριστιανοσύνης, και σε συσχέτιση με τα 1100 χρόνια μαρτυρίου κατοχής του Ελληνισμού από την ίδια την Χριστιανοσύνη, υπό την κηδεμονία της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η οποία συνεχίστηκε αμείωτα για άλλα 500 χρόνια από την ίδια την Χριστιανοσύνη υπό την οθωμανική κηδεμονία και συνεχίζεται εδώ και 196 χρόνια από την ίδια την Χριστιανοσύνη μετά τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων του 1821 νέας χρονολόγησης κατά της τουρκικής κηδεμονίας, πρέπει να γίνουν γνωστά σε κάθε σύγχρονο Έλληνα και Ρωμιό όντος και εκτός Ελλάδος για να ξυπνήσουν αυτοί από τον μακάριο και θανατηφόρο ύπνο τους.

Με τον ζυγό των 1.796 χρόνων της θεοκρατούμενης ακόμη Ελλάδος, η Ιουδαιοχριστιανοσύνη την μετέβαλε σε μια στέπα καλπάζουσας Μεταφυσικής, γεμάτης με τους ναούς της, που εξηγεί την κατάπτωση και την μεταβολή του Έλληνα σε Ρωμιό, δηλαδή σε ένα ανθρωπάκο που ζει με την ελπίδα της μεταθανάτιας του ύπαρξης, στο «Βασίλειο των Ουρανών».

Μόνο όταν κατανοήσει την τραγικότητα και γελοιότητα της κατάστασης αυτής τότε σε κάθε γωνία του κόσμου, ολόκληρο το έθνος των Ελλήνων θα ζήσει μια πρωτοφανή πολιτισμική ανάσταση. Οι μνήμες θα ξυπνήσουν και αυτό είναι που τρέμουν τόσο οι εγχώριοι όσο και οι ξένοι προδότες του Ελληνισμού και της Ελληνικότητας! Ο Έλληνας, ο αρχαιότερος θεματοφύλακας του πνευματικού κάλλους, θα ξαναδείξει τις αριστοκρατικές του καταβολές και το αστείρευτο πηγαίο ταλέντο του!
Ποιος είναι ο σημερινός Γερμανός, που μας το παίζει Ηγεμόνας της Ε.Ε. των θυγατέρων και υιών του Αβραάμ; Από την εμφάνισή του στην Ιστορία διέπρεψε στην επίδειξη κάθε είδους φονικής βαρβαρότητας. Ο πρόγονός του, ο Ούνος (375-454 της νέας χρονολόγησης) αλώνιζε την Ευρώπη των Πατρίδων προκαλώντας φοβερές σφαγές και λεηλασίες χειρότερες και από αυτές που προκάλεσε ο σύγχρονός του Γερμανός στον 1ο και 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Πώς εξηγείται το γεγονός ότι ο Ναζιστής-Γερμανός πήρε Δάνεια από τους Εβραίους Τραπεζίτες για να καταλάβει την εξουσία στην Γερμανία; Ακόμα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζιστών χτίστηκαν με τα δάνεια των Rothschilds, Rockefellers, Goldman Sachs κ.α. 
Όλη η Ιστορία του Γερμανικού λαού έως τις ημέρες μας δείχνει ότι, παρά την θεωρητική εξύμνηση της Ειρήνης ως ανεκτίμητης άξιας, ο πόλεμος, η καταστροφή και οι σφαγές είναι οι κατ’ εξοχήν δημοφιλείς δραστηριότητες του λαού αυτού. 
Από τα πάνω από 80 εκατομμύρια νεκρούς του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου τα 57 περίπου εκατομμύρια ήταν απλοί άμαχοι πολίτες. Για όλα αυτά τα θύματα δικάστηκαν στην περίφημη Δική της Νυρεμβέργης 24 Γερμανοί… Ποιος λοιπόν είναι αυτός που κατευθύνει, προστατεύει και ωφελείται μέχρι σήμερα από τον δολοφόνο Γερμανό;
Είτε αρέσει, όμως, είτε όχι σε κάθε Γερμανό, όπως έδειξε και ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος,  στην Ελλάδα ξεκινούσαν ανέκαθεν οι μεγάλες ήττες των εχθρών της ανθρωπότητας! Στην Ελλάδα θα γίνει και η τελευταία επανάσταση του πολιτισμού! Ναι μεν η χώρα αυτή σήμερα λεηλατείται από τον Γερμανό και συρρικνώνεται γεωγραφικά, γιατί την διαφεντεύουν πανούργοι εγχώριοι και ξένοι δυνάστες και εγκληματίες,  υπάρχει όμως η ακατάβλητη ψυχή του Έλληνα που με το φως της Απολλώνιας μεγαλοπρέπειας θα διδάξει και πάλι τον μοναδικό και αναντικατάστατο σεβασμό στην μητέρα φύση, παρακινώντας όσους μετέχουν της ημετέρας παιδείας και θεωρούν την Ελλάδα σεβάσμια πνευματική τους μητέρα, να ενωθούν μαζί της σε μια επίθεση ερωτήσεων πολιτισμού! 

Ο Γερμανός εδώ δεν έχει καμία θέση! Ο Γερμανός αυτός με ένα GERMANEXIT πρέπει να εγκαταλείψει και την Ευρώπη των Πατρίδων, την Ευρώπη των μελών κρατών πέριξ της Μεσόγειου θαλάσσης. Στην Ευρώπη αυτή, οι χώρες-τσιγγάνοι του βορρά δεν έχουν καμία θέση!

PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou
Bleibergweg 114, D-40885 Ratingen
Tel.+Fax: 0049 2102 32513
E-Mail: 
chaziteo@t-online.de
18.08.2017

Δρ. Γ. Θ. Χατζηθεοδώρου
 20. August 2017

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΑΓΑΠΗΣ

Περίεργο πράγμα η νευρο-χημεία του σώματος. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο μπορούν να εμφανιστούν χημικά στο σώμα, είτε ως οριακά συναισθήματα αναπόλησης, είτε ως έπαρση ή επιθυμία, και να το οδηγήσουν σε μία φαυλότητα που το εξαντλεί. Όλα έχουν να κάνουν με την περιπλάνηση της συνείδησης στο χώρο της φαντασίας και το φόβο ότι θα χάσει τον έλεγχο ή με το φόβο θανάτου (το ίδιο και το αυτό). Φτιάχνει συνήθως το δικό της όνειρο, ένα όνειρο που την κρατά φυλακισμένη.

Το ακόμη πιο περίεργο κατ’ αρχήν, αλλά πιότερο πραγματικό, είναι ότι όσο το άτομο αφήνει πίσω όλα εκείνα τα φοβισμένα κομμάτια του που του λένε πως πρέπει να είναι τα πράγματα ή ο ίδιος, αποκτά σιγά σιγά μεγαλύτερο έλεγχο του σώματος. Όσο αφήνει πίσω τους φόβους και αποκτά επίγνωση των φανταστικών αυτό-προβολών του, κατ’ ουσίαν της φαντασιόπληκτης περίπλανησης του νου μεταξύ φόβων και  επιθυμιών, ρίχνει το φως της επίγνωσης σε όλο αυτό που καταλήγει να είναι ένα κουβάρι σκέψεων, το οποίο καταλαβαίνει ότι δεν είναι ο εαυτός. Συνειδητοποιεί πως  δεν ήταν και δεν είναι οι σκέψεις του αλλά αυτός που τις κοιτά.

Η συνειδητοποίηση αυτή, ότι δεν είναι το υποκείμενο οι σκέψεις του, είναι ένα σοκ που μπορεί να φέρει στεναχώρια, μέχρι και κατάθλιψη. Είναι δύσκολο για το μικρό πληγωμένο εγώ που έχει ταυτιστεί για χρόνια ολόκληρα με τις σκέψεις του να τις αφήσει και να κάνει αυτό που όλες οι εσωτερικές σχολές με τον έναν ή άλλο τρόπο αναφέρουν ως αποταύτιση.  Δεν είναι κακό να νιώσει κανείς χάλια όταν αφήνει μία ψεύτικη ταυτότητα πίσω του. Αντίθετα αυτό που πρέπει να κάνει είναι αγκαλιάσει τα συναισθήματα του και να δει τι έχουν να του πουν. Δεν μπορεί κανείς και τίποτε έξω από τον εαυτό να του φέρει σιγουριά και ασφάλεια. Η μόνη σιγουριά και ασφάλεια που μπορεί να βρει είναι στα χώματα της καρδιάς. Οτιδήποτε και να κυνηγά εκτός του, όνειρο ή επιθυμία, χρήμα, αγάπη, έρωτα και τα συναφή, δεν πρόκειται ποτέ να είναι σταθερά και ασφαλή. Κανένας τραπεζικός λογαριασμός και καμιά σχέση δεν είναι ασφαλή. 

Παρόλα αυτά ακόμη κι όταν πέσει το φως της επίγνωσης σε φόβους και ανασφάλειες που κρατούν την συνείδηση σε φανταστικό – ονειρικό κόσμο, και το σώμα στην υπάρχουσα νευρο-χημεία, υπάρχει ένας ολόκληρος εθισμός πάνω σε αυτόν. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε κανένα απολύτως περιορισμό απλά είμαστε εθισμένοι σε αυτούς. Οπότε συνεχίζουμε να το παίζουμε θύματα γιατί πήραμε αγάπη, συνεχίζουμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας και τους άλλους γιατί εκβιάσαμε βολικά μία σχέση κοκ. Σε αυτό το στάδιο, άπαξ κι έχουν έρθει στο φως τα μεγαλύτερα κομμάτια αυτό-προβολών, πρέπει να παρθεί μια απόφαση για να αρθεί η φαυλότητα. Είτε επιλέγει κανείς να ακολουθεί και να ταυτίζεται με όλη αυτή την επανάληψη της ψεύτικης ταυτότητας που του φέρνει στεναχώρια, είτε επιλέγει από την άλλη μεριά την ελευθερία του να είναι ευθυγραμμισμένος με τον πιο αληθινό εαυτό του και κατ’ επέκταση με άτομα πιο αυθεντικά. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε πως έλκουμε άτομα που έχουν το ίδιο επίπεδο σχέσης με τον εαυτό τους όπως έχουμε εμείς με τον δικό μας. Για αυτό και ότι χρειαζόμαστε σε μία σχέση είναι αυτό που πρέπει να γίνουμε. Και για αυτό μπορεί κανείς να δεχτεί τόση αγάπη ερχόμενη από τα εκτός, όση είναι η αγάπη που δέχεται να δώσει στον εαυτό εντός. 

Και για να το δούμε και από άλλη μία πλευρά, για αυτό όταν δεν αγαπά κάποιος τον εαυτό και δεν αναγνωρίζει τις μικρές φωνές φόβου και φαντασίας που αρμενίζουν μέσα του, αν έρθει ένας άλλος και του δείξει αγάπη σε levels που δε γνωρίζει, το βρίσκει άκρως μα άκρως τρομαχτικό ή δε το καταλαβαίνει (συνήθως και τα δύο). Γιατί πολύ απλά είναι μεγαλύτερο από αυτό που έχει αφήσει τον εαυτό του να έχει σε σχέση με τον ίδιο. Και τί κάνει συνήθως; Το σαμποτάρει και γυρνά πίσω σε ανθρώπους που ταιριάζουν με το επίπεδο του φόβου που κουβαλά. Και σιγά σιγά γίνεται άνθρωπος που εξαρτιέται από τους άλλους και θέλει να τους έχει ευχαριστημένους. Και φυσικά έτσι ελκύει εκμετάλλευση, πληγές και ταλαιπώριες.

Και για να κλείσουμε κάπου εδώ το σημείωμα αυτό να πούμε και  κάτι τελευταίο. Όταν κάποιος έρχεται και θέλει να εξαρτηθεί από σένα και να σε ευχαριστήσει γιατί έχει μάθει με τέτοιο τρόπο να στήνει τις σχέσεις του, ή θέλει να είναι το θύμα, ο θύτης, η εξουσία, ο «φυσιολογικός» που θα σου πει πώς πρέπει ή δε πρέπει να είσαι, ο ελεγκτής, ο δικαστής, ο ταλαιπωρημένος, ο λάτρης σου ή αυτός που θα σε κάνει δάσκαλο ή θεό ή ακόμη και διάολό του (και τελειωμό δεν έχουν οι ταμπέλες) κι εσύ είσαι πρόσωπο χτισμένο στα χώματα της καρδιάς και στην ασφάλεια της … ε, τότε το αναγνωρίζεις όλο αυτό. Το βλέπεις.  Και το βλέπεις άνευ φίλτρων, παρερμηνειών ή παρεξηγήσεων.

πηγή

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ΝΙΤΣΕ: ''Η ΖΩΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΗΛΙΟΦΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΘΕΩΝ''

Οι θεοί της αρχαίας Ελλάδας, έτσι τέλειοι όπως προβάλλουν στους στίχους του Ομήρου, δεν πρέπει ασφαλώς να εκληφθούν ως δημιουργήματα ένδειας και δυσχερειών, δεν αποτελούν αποκυήματα ενός πνεύματος περιδεούς που πρόβαλλε τα είδωλά τους πάνω στο γαλάζιο, γιατί ήθελε τάχα να αποστρέψει το βλέμμα από την ζωή.

Οι μορφές αυτές δεν εκφράζουν την θρησκεία του καθήκοντος, της ασκητικής ή της πνευματικότητας, παρά της ζωής!

Αποπνέουν τον θρίαμβο της ύπαρξης, μια πληθωρική, ζωτικότητα συνοδεύει την λατρεία τους. Δεν απαιτούν. Θεοποιούν το υπάρχον, ασχέτως αν είναι ''καλό'' ή ''κακό''.

Συγκρινόμενοι με την αυστηρότητα, την ευσέβεια και την στρυφνότητα άλλων θρησκειών, η αρχαιοελληνική θρησκεία κινδυνεύει να περάσει απλά και μόνον ως παιχνίδι της φαντασίας. Αν, όμως, δούμε που έγκειται η βαθύτατη (και συχνά παραγνωρισμένη) σοφία της, τότε ο επικούρειος χαρακτήρας των Ολύμπιων θεών θα αναδειχθεί ευθείς ως δημιούργημα ενός ασύγκριτου λαού - καλλιτέχνη, και δη ως το κορυφαίο του επίτευγμα.

Ο αρχαίος Έλληνας γνώριζε πολύ καλά τον φόβο και τον τρόμο της ύπαρξης, αλλά τον κάλυπτε με ένα πέπλο προκειμένου να ζήσει: ''ένας σταυρός κρυμμένος κάτω από ρόδα'' κατά του συμβολισμού του Γκαίτε.

Συνεπώς, επικράτησε ο φωτεινός κόσμος του Ολύμπου, αφού το κράτος της ζοφερής Μοίρας, εκείνης που σφράγισε τον πρόωρο θάνατο του Αχιλλέα, και τον φριχτό γάμο του Οιδίποδα, κρύφτηκε πίσω από τις απαστράπτουσες μορφές του Δία, του Απόλλωνα, του Ερμή κοκ.

Ο αρχαίος Έλληνας δεν είναι ούτε αισιόδοξος, ούτε απαισιόδοξος. Είναι κατά ουσίαν άντρας, που αντικρύζει κατάματα κάθε τι τρομακτικό και δεν το αρνείται.

Η θεοδικία δεν τον προβληματίζει, αφού η δημιουργία του κόσμου δεν είναι έργο θεών, και, συνεπώς οιαδήποτε ευθύνη φέρει για την κατάσταση του.

Ιδού η σοφία του αρχαιοελληνικού πνεύματος: είχε ζέψει ως και τους θεούς στον ζυγό της ανάγκης... ο κόσμος των θεών είναι ένα πέπλο που κυματίζει μπροστά στα μάτια μας κρύβοντάς μας το φοβερό... Ήταν καλλιτέχνες της ζωής, είχαν τους θεούς τους για να μπορούν να ζουν, όχι σαν πρόσχημα για να αποξενωθούν από τη ζωή. Από τούτη την ανάγκη το καλλιτεχνικό δαιμόνιο των αρχαίων Ελλήνων έπλασε τους Ολύμπιους θεούς. Και οι θεοί υπακούν στην ανάγκη: σοφότατη διαπίστωση!

Ο άνθρωπος θα αντικρίσει την Μέδουσα - Ύπαρξη, όποια και να είναι, μέσα από έναν καθρέφτη ο οποίος και θα μεταμορφώσει την τρομερή της όψη. Αυτή ήταν η μεγαλοφυής στρατηγική που υιοθέτησε η αρχαιοελληνική Βούληση, για να μπορεί ο άνθρωπος να ζει!

Γιατί πως αλλιώς θα ανεχόταν την ύπαρξη τούτος ο υπερευαίσθητος και με τέτοια εξαιρετική ροπή στο πάθος λαός, αν δεν την αντίκριζε περιβεβλημένη από μία λάμψη εκθαμβωτική, μέσα απ' τους Ολύμπιους θεούς του!

Υπό την επίδραση μιας τέτοιας θρησκείας, η ζωή στους Ομηρικούς χρόνους ήταν το κατεξοχήν ποθούμενο: η ζωή κάτω από την υπέροχη ηλιοφάνεια τέτοιων θεών.

Φ. Νίτσε - Διόνυσος κατά εσταυρωμένου
πηγή

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

ΤΟ ΠΗΓΑΔΙ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ...

Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες και σε μια χώρα που δεν είναι πνιγμένη από το λαϊκισμό και την πολιτική αθλιότητα, η συνέντευξη Τσακαλώτου στη γερμανική εφημερίδα Die Zeit με αφορμή άρθρο της για την υπόθεση Γεωργίου, θα αποτελούσε μείζον πολιτικό ζήτημα.

«H ποιότητα των στατιστικών στοιχείων του προγράμματος δεν αμφισβητείται από κανέναν κι επ’ ουδενί από την ελληνική κυβέρνηση» τονίζει ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος σε δήλωσή του προς την γερμανική εφημερίδα.

Και συμπληρώνει: «Θα ήταν απρεπές ο υπουργός Οικονομικών να σχολιάσει μια δικαστική απόφαση και σε κάθε περίπτωση η ετυμηγορία σε βάρος του κ. Γεωργίου δεν αφορούσε την κατηγορία της ανάρμοστης ανάμιξης (στην κατάρτιση) των στατιστικών στοιχείων αλλά σε ένα ήσσον ζήτημα το οποίο αφορούσε τη διαδικασία. Κατά συνέπεια, η ποιότητα των στατιστικών στοιχείων του προγράμματος δεν αμφισβητείται από κανέναν κι επ’ ουδενί από την ελληνική κυβέρνηση».

Με απλά λόγια ο Υπουργός Οικονομικών της Κυβέρνησης που έβαλε στο στόχαστρο τον Γεωργίου και μέσω αυτού λοιδόρησε πολιτικούς, κόμματα και πολιτικές διαδρομές, αποδέχεται τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ από το 2010, αποδέχεται δηλαδή το μέγεθος του ελλείμματος και απαλλάσσει τον επικεφαλής της από την κατηγορία του «μαγειρέματος» των στατιστικών στοιχείων προκειμένου να δικαιολογηθεί η επιλογή των μνημονίων και της επιτροπείας…

Τινάζει δηλαδή στον αέρα τη βάση της πολιτικής αλητείας που κυριάρχησε στην Ελλάδα και πάνω της χτίστηκε το αφήγημα των πουλημένων πολιτικών που έφεραν τα δεινά των μνημονίων για να εξυπηρετήσουν τους ξένους «αφεντάδες τους», των προδοτών που το 2011 εξαγριωμένα πλήθη αλλόκοτων πολιτικών πεποιθήσεων ζητούσαν τις «κρεμάλες» στο Σύνταγμα, των «γερμανοτσολιάδων» και  Νενέκων!

Η λογική συνέχεια αυτών των δηλώσεων οδηγεί στην αναζήτηση επιτέλους των πραγματικών ευθυνών για το δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας και βάζει ίσως για πρώτη φορά στο κέντρο της συζήτησης και στην πλευρά των Κυβερνόντων τα «κατορθώματα» της κυβέρνησης Καραμανλή.
Λέω για τη λογική συνέχεια…

Αλλά είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για λογική, ειδικά στην πολιτική ζωή του τόπου τα τελευταία χρόνια, όταν το οποιοδήποτε αφήγημα για την επόμενη ημέρα της χώρας,  δεν ξεκινά από την ανάλυση και συζήτηση των πραγματικών αιτίων και άρα την αναζήτηση των πραγματικών πολιτικών ευθυνών, μα αντίθετα προσαρμόζει «τα αίτια» στο μικροπολιτικό συμφέρον που σταθερά βλέπει προς τη διαχείριση της εξουσίας.

Προφανώς τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ειδικά για τη σημερινή Κυβέρνηση που έχει διαψεύσει κάθε προσδοκία, που έχει διαγράψει κάθε προεκλογική δέσμευση, που έχει γαντζωθεί στην εξουσία με νύχια και δόντια, η κατάρρευση της καρδιάς του βασικού πολιτικού αφηγήματός της, η αθώωση των υποτιθέμενων ενόχων, μεγιστοποιεί τις δικές της ευθύνες και υπογράφει, το δεδομένο, πολιτικό τέλος της.

Ένα τέλος που δεν μπορούν να σώσουν ούτε οι διορισμοί, ούτε η νέου τύπου οικογενειοκρατία, ούτε η «Μαδουροποίηση» της ελληνικής πολιτικής ζωής.

Η μόνη τους ελπίδα είναι η επένδυση στη λήθη με το πέρασμα των χρόνων, όλων όσων ειπώθηκαν, όσων έγιναν και όσων δεν έπρεπε να γίνουν.

Επένδυση όμως χαμηλής απόδοσης για ένα λαό που ευτυχώς ακόμη… έχει μνήμη.

πηγή

ΠΟΛΕΜΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΩΣ ΕΥΑΤΟΝ

Μαθαίνουμε να μη μιλάμε,
να μην αντιστεκόμαστε,
να μην κουνάμε τα νερά,
να μη φαινόμαστε,
να μην ξεστρατίζουμε,
να δεχόμαστε την εξουσία.

Μαθαίνουμε... Και μετά όλα μάς φαίνονται φυσιολογικά.
Συμμορφωνόμαστε, δεχόμαστε, σκύβουμε, ανεχόμαστε, κλειδωνόμαστε.
Γινόμαστε φυσιολογικοί.

Μοιραζόμαστε με άλλους φυσιολογικούς την κατασκευασμένη φυσιολογικότητα μας.
Επιδεικνύουμε την κοινή δειλία μας.

Ξορκίζουμε το φόβο μας με κοινότυπο χλευασμό, κοροϊδία του διαφορετικού, λογικοφανή, νομότυπη υπακοή.
Εξασφαλίζουμε την απαραίτητη κοινωνικοποίηση μας.

Όλα τα κλειδωμένα, οχυρωμένα σπίτια... Και το δικό μας μαζί.
Εκπαίδευση επιτυχής!

Τίποτα δε σαλεύει... Πρακτικά!
Τίποτα δεν αντιστέκεται... Πρακτικά!
Τίποτα δεν διαφωνεί... Πρακτικά!

Εκτονωνόμαστε για λίγο,
φωνάζουμε για λίγο,
επιχειρηματολογούμε για λίγο,
και μετά επιστρέφουμε,
όπως ξέρουμε,
όπως μάθαμε,
όπως κάνουν όλοι οι "φίλοι" μας,
στην κοινότυπη ζωή μας...

Η μετάλλαξη δε φαίνεται. Πονάει το βλέπειν!
Πιο σημαντική η ένταξη, η ομαδοποίηση, η συμμόρφωση,
όπως κι αν τα ονομάζουμε,
όπως κι αν τα βαφτίζουμε... Πρέπει! Πώς αλλιώς να αντέξουμε την απόλυτη, καθολική προδοσία του Εαυτού μας!!

Η ειρωνεία είναι ότι μόνο όταν βλέπουμε, 
μόνο όταν αναλαμβάνουμε αυτήν την ευθύνη, 
μόνο όταν τολμούμε,
μόνο τότε μπορούμε να δούμε μέσα από τον απατηλό αυτό κόσμο,
τα όμορφα,
τα αληθινά,
το νόημα,
το σκοπό.

Πάντα περνάει από το βλέπειν!
Πάντα απαιτεί τη μετακίνηση!
Πάντα συνθέτει τα αντίθετα! 

Τι λέω τώρα....στις παραλίες, στις διακοπές, στο χαβαλέ... Αύγουστος ακόμα!
Πιες ένα φραπέ!
Χριστιάνα Σοφία/ πηγή